ศาสนาเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ

คนใดไร้ศาสนาก็เปรียบเหมือน

หลักที่ลอยน้ำ

แม้จะยืนอยู่ท่ามกลางในสิ่งที่เป็นความดี

และเป็นความสวยงามทั้งหลายทั้งมวล

หากแต่จิตใจที่แห้งแล้ง

จะทำคนให้เป็นเหมือนบุคคลที่ไร้ความรู้สึก

แล้วคุณค่าของตัวเราจะมีได้อย่างไร

หากว่าเราไม่ยอมให้ชีวิตได้สัมผัสกับความร่าเริง

ไม่ยอมเปิดตามองในสิ่งที่เป็นความสวยงาม

ซึ่งร่างกายนั้นจับต้องได้

ความเรียบง่ายบนท้องถนน

ขณะซึ่งเท้าเดินตลาดในยามเช้า

เสียงแม่ค้าหลายคนตะโกนคุยกันโหวกแหวก

ที่อาจดูไม่สุภาพนัก

หากแต่มันก็เป็นสีสรรอย่างหนึ่งของชีวิต

ขณะซึ่งเท้าของเรายอมเดินเปื้อนฝุ่น

เพื่อให้ใบหน้าของเรานั้นปนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

บางทีก็ยอมๆให้ท้องมันหิวไปบ้างเถอะ

หากว่ามันจะนำมาซึ่งความรู้สึกดีดี

ขณะนั่งกินข้าวราดแกงราคาถูกๆ

ที่ร้านอาจจะดูไม่สะอาดมากนัก

บางชีวิตไม่เคยรู้สึกด้วยซ้ำ

ว่าความเอร็ดอร่อยแบบนั้นมันเป็นอย่างไร

คุณรู้มั๊ยบ่อยครั้งฉันชอบท่องเที่ยว

ลอบแอบมองในสถานที่บันเทิงทั้งหลาย

และแม้แต่ในสถานที่ประกอบพิธีกรรมอันคร่ำครึ

ความสุขบางอย่างนั้นดูไร้สาระ

แต่ก็ทำให้อีกหลายๆชีวิตรู้สึกดีกับตัวเอง

ขณะซึ่งในความเชื่อที่เป็นความงมงาย

แม้จะอดพูดอีกไม่ได้ว่านั้นก็คือความไร้สาระ

แต่ถ้าหากมันเป็นสิ่งที่ทำให้บุคคลที่มีความเชื่อรู้สึกความยำเกรง

และพยายามปฏิบัติตนอยู่ภายใต้สิ่งที่มีประโยชน์

ก็ไม่ใช่เป็นเรื่องที่น่าจะเสียหายอะไร

ก็แค่เรายินยอม

ยินยอมที่จะให้ชีวิตมีหลักยึดในอะไรสักอย่าง

อาจจะดีปนเลว

หรืออาจจะเลวปนดี

หรืออาจจะเป็นหลักยึดที่เป็นความทุกข์อย่างที่สุด

อย่างเช่นผู้ที่ชมชอบการถือครองความรัก

ที่มีอยู่เพียงภายในอุดมคติ

หากแต่ก็คงจะดีกว่าในยามที่ชีวิต

รู้สึกว่าไม่มีหลักยึดอันใดยึดถือเลย

การเดินทางอาจเป็นเหมือนแค่การพายเรือ

ที่วนเวียนเพียงในอ่างแคบๆ

ภายในเนื้อหนังที่ห่อหุ้ม

แม้จะดำเนินไปได้เพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ

หากแต่เราก็เลือกที่จะมีความสุขได้

กับสิ่งที่เรามี

และกับความมีชีวิตของเรา

บ่อยครั้งรอยเท้ามักแอบเดินตามหลัง

มาอย่างเงียบเชียบ

เกาะติดร่างในทางด้านหลัง

ในทุกเวลาในทุกวินาที 

แต่นั่นก็เป็นเพียงปรากฏการณ์ในทางธรรมชาติ

ที่อาจจะมีใครสักคน

อยากเอ่ยปากถามถึงเหตุและผล

ของการเหยียบย่ำกันในครั้งกระนั้น

แม้ว่าเปลวเทียนจะดับไป

แต่บางครั้งควันของไฟยังคงครุกรุ่น

และอาจต้องใช้เวลาสักช่วงหนึ่ง

หากแต่หมอกและควัน

บางครั้งก็ทำให้ชีวิตมองดูแล้วสวยดี

คุณรู้ใช่ไหม...

ฉันชมชอบการเขียนนวนิยาย

บ่อยครั้งเพ้อฝันถึงตัวละครที่กำลังสร้างโลก

หากแต่ตัวตนของฉันกลับชอบสร้างแต่ความรัก

โลกมีถนนหลายสายให้เลือกเดิน

เราต่างดำเนินไปภายใต้กลุ่มก้อนแห่งกองสังขาร

ที่ตั้งมั่นอยู่ได้เพียงชั่วครั้งชั่วคราวก็เท่านั้น

และในสถานีที่เป็นจุดหมายปลายทาง

ก็ไม่เคยมีใครได้แตกต่างกัน

เมื่อเป็นคน

และอยากเป็นคนที่มีความอบอุ่น

ก็จงเป็นผู้ที่รู้จักการไหว้

และจงไหว้เพียงในสิ่งที่สมควร

เพราะรอยเท้าในอากาศนั้น "ไม่เคยมี"

"จงไหว้ในสิ่งที่สมควร"

http://pleaseturnover.exteen.com/20081004/entry-3

**ตัวของฉันกราบไหว้เพียงแค่พระรัตนตรัย**
หากแต่ก็เคารพในทุกคนและในทุกศาสนา
ที่สามารถทำให้คนและชีวิตนั้นดีขึ้นมาได้
แล้วพวกคุณหล่ะนับถืออะไรกันบ้าง

แล้วงมงายในความรักเหมือนกับฉันบ้างรึเปล่า?